19 enero 2007

La espera

Esperas, colas, esperas, colas, esperas, colas, esperas, colas, esperas, colas...

Miras, miras mucho. Miras al último que se pone en la cola. Miras al primero porque le va a tocar pasar. Miras a la pareja que está hablando. ¡Hablando!. ¡Alguien tiene fuerza para poder hablar y contar algo entretenido!. O no porque también puede ser muy aburrido y esperas a que termine esa verborrea. Miras a quien pasa de largo. Miras al que se quiere colar y al que solo quiere preguntar. Miras todos, t-o-d-o-s, los letreros con y sin letras para leer. Miras en la mochila el libro que no has traído. Miras de pie. Miras sentado. Miras escuchando música. Miras jugando al móvil. Miras las paredes y las puertas. Miras el techo. Miras las papeleras. Miras los quicios de las puertas. Miras las ventanas sin vistas. Miras al suelo cansado de mirar y no ver. ¿O sí?...

Porque de repente ya no estás esperando en un edificio. Ahora estás en el campo, viendo un césped con flores.



Y te acercas y hueles una.



No lejos, hay un laberinto formado por canales de agua en el que un tesoro rojo espera a que te conviertas en Teseo.



Y rápido, muy rápido, se te cruza un corredor que está a punto de llegar a la línea de meta.



Sí, este sitio está bien. Pero ahora has de volver. Te toca. Adiós a la espera. Así que te montas en tu Mini y circulas por la autopista de vuelta.

5 comentarios:

Anónimo dijo...

Muy linda su mirada imaginativa y poética, en una situación cotidiana con la que es fácil identificarse.

Y hasta es probable que hiciera algún amigo nuevo.

¡No deje de sorprendernos a los fieles seguidores de su página, Rana_Verde!

Rax
Gracias

Anónimo dijo...

La atendo (traducción al Esperanto por JaN!!)

Atendoj, vicoj, atendoj, vicoj, atendoj, vicoj, atendoj, vicoj, atendoj, vicoj...
Vi rigardas, rigardas multe. Vi rigardas la lastan kiu vicas. Vi rigardas la unuan ĉar li tuj eniros. Vi rigardas la paron kiu parolas. Ili parolas! Iu emas paroli kaj rakonti ion amuzan! Aŭ ne ĉar ankaŭ povas esti tre teda kaj vi atendas la finon de tiu babilado. Vi rigardas tiun kiu preterpasas, Vi rigardas tiun kiu volas enŝteliĝi kaj tiun kiu nur volas demandi. Vi rigardas ĉiun ĉ-i-u-n afiŝon, kun kaj sen literoj por legi. Vi rigardas en la dorsosako la libron kiun vi ne kunportis. Vi rigardas stare. Vi rigardas sidante. Vi rigardas aŭskultante muzikon. Vi rigardas ludante kun la poŝtelefono. Vi rigardas la murojn kaj la pordojn. Vi rigardas la plafonon. Vi rigardas la rubujojn. Vi rigardas la pordoframojn. Vi rigardas la senvidajn fenestrojn. Vi rigardas la plankon laca pro rigardi kaj ne vidi. Aŭ jes?...

Ĉar subite vi ne longe atendas en konstruo. Nun vi estas kampe, vi rigardas gazonon kun floroj.

Kaj vi proksimiĝas kaj flaris unun.

Ne malproksime, estas labirinto kiu estas farita de akvo-kanaloj en kiu ruĝa trezoro atendas ke vi konvertiĝos en Teseo.
Kaj rapide, tre rapide, transiras antaŭ vi kuranto kiu tuj atingos la celejon.
Jes, tiu loko bonas. Sed vi nun devas reveni. Estas via vico. Adiaŭi la atendon. Do, vi enautiĝas en via Mini kaj reven-veturas suraŭtovoje.

La chica que esperaba dijo...

Hola, soy la chica que esperaba y te preguntó sobre las fotos que hacías. Me ha parecido muy bonito lo que cuentas. La próxima vez que espere intentaré hacer algo así.

A. dijo...

Tu blog es para leerlo tranquilamante en casa tomando una taza de chocolate.

Anónimo dijo...

Yo de mayor quiero ser como la rana verde